10 stycznia 2017 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich. Przedsiębiorca, który odrzuci reklamację konsumenta będzie musiał poinformować go o pozasądowej możliwości rozwiązania sporu. Nie każdy przedsiębiorca musi się zgodzić na arbitraż, jednak każdy o braku zgody będzie musiał swojego klienta poinformować.
Autor: Sanatio Strona 2 z 7
10 października 2016 r. w Mercure Grand Hotel w Warszawie odbyła się międzynarodowa konferencja pt.:
Konfiskata rozszerzona – nowoczesny środek walki z przestępczością zorganizowaną
Konferencję zorganizowało Ministerstwo Sprawiedliwości RP a otworzył ją Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny Zbigniew ZIOBRO.
W polskim prawie istnieją już rozwiązania przewidujące konfiskatę rozszerzoną. Są one jednak niedoskonałe i nie odpowiadają przyjętym dyrektywom europejskim oraz realnym potrzebom skutecznego zwalczania wielkich oszustw i afer gospodarczych. Propozycje zmian w prawie, przygotowane przez resort sprawiedliwości, umożliwiające konfiskatę majątku pochodzącego z przestępstw, pozwolą skutecznie walczyć z przestępczością zorganizowaną a także dostosują polskie prawo do współczesnych standardów.
Jak informuje BIK, aktualnie ok. 899 tys. osób w Polsce spłaca kredyty denominowane bądź indeksowane do franka szwajcarskiego. 95% tzw. „frankowiczów” zaciągnęło tylko jeden kredyt mieszkaniowy, co oznacza, że w przeważającej większości przypadków kredyt w CHF był przeznaczany na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
Spłacający kredyty we frankach stanowią blisko 6% ogólnej liczby wszystkich kredytobiorców w Polsce. Aktualna kwota zadłużenia (także niehipotecznego) we frankach wynosi ok. 167 mld PLN, co stanowi niecałe 30% ogólnej sumy zobowiązań kredytowych.
8 września 2016 r. weszły w życie przepisy nowelizujące Kodeks cywilny, które wprowadzają do krajowego porządku prawnego formę dokumentową czynności prawnych. Nowa regulacja dotyczy również formy elektronicznej.
Nowa forma szczególna czynności prawnych, czyli forma dokumentowa ma usprawnić dokonywanie czynności prawnych, gwarantując jednocześnie, że dokumenty będą pełnić określoną dla nich w procedurze cywilnej funkcję dowodową.
Ustawodawca przyjął, że forma dokumentowa będzie zachowana wówczas, gdy oświadczenie woli zostanie złożone w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis w takim przypadku nie będzie elementem koniecznym dla zachowania tej formy czynności prawnej. Wymagane będzie natomiast istnienie samego dokumentu, czyli nośnika informacji umożliwiającego zapoznanie się z jej treścią. Fizyczna postać nośnika (papier, plik komputerowy) jest drugorzędna – istotne bowiem jest, aby sposób zapisania na tym nośniku informacji umożliwiał jej odtworzenie i utrwalenie.
Zgodnie z art. 10 Ustawy – Prawo upadłościowe (dalej pu) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny . Rozwinięcie tego pojęcia odnaleźć można w artykule następnym ustawy, w którym czytamy, że „dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych”, przy czym „domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące”.
Podstawową zatem przesłanką ogłoszenia upadłości stanowi niewypłacalność dłużnika. Przez „niewykonywanie wymagalnych zobowiązań” ustawodawca rozumie niepłacenie długów, natomiast „niewypłacalność” określa jako taki stan rzeczy, w którym majątek dłużnika nie wystarczy na pokrycie wierzytelności, choćby stan ów nie został stwierdzony orzeczeniem sądu (ale np. powstał wskutek bezskuteczności prowadzonych przez wierzycieli egzekucji czy zaprzestania płaceni przez dłużnika długów). Ponadto, stan ten musi mieć charakter trwały. W orzecznictwie utrwaliło się bowiem stanowisko, że „krótkotrwałe wstrzymanie płacenia długów wskutek przejściowych trudności nie stanowi podstawy ogłoszenia upadłości, gdyż o niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 pu można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik z braku środków przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań (orzeczenia SN: II CKN 874/ 98, V CSK 211/ 10, V CSK 320/ 10).